فلسفه شوپنهاور

فلسفه شوپنهاور می‌گوید واقعیتِ اصلی جهان نه عقل است و نه هدف، بلکه «اراده»ای کور، بی‌پایان و سیری‌ناپذیر است که در همه موجودات به صورت میل، خواستن و کشش به بقا عمل می‌کند؛ به همین دلیل زندگی انسان ناگزیر میان رنجِ نرسیدن و ملالِ رسیدن در نوسان است. ما جهان را آن‌گونه که هست نمی‌بینیم، بلکه فقط «تصور» و بازنمایی آن را در ذهن خود تجربه می‌کنیم، اما در پسِ این ظاهر، همان اراده بی‌قرار جریان دارد. از نظر شوپنهاور، چون خواستن پایان ندارد، خوشبختی پایدار هم ممکن نیست و تنها راه‌های کاهش رنج، فاصله گرفتن موقت از اراده از طریق هنر، گسترش شفقت نسبت به دیگران، و در نهایت فرو نشاندن میل‌ها و خواسته‌هاست.